2011.11.26

Jelle Jolles over omgaan met pubers: steunen, sturen, inspireren en motiveren

De Nederlander Jelle Jolles is professor in de onderwijskundige neuropsychologie. Hij legt zich vooral toe op de ontwikkeling van de hersenen en de impact ervan op onderwijs en opvoeding. In deze en volgende bijdragen laten we hem aan het woord.

21:44 Gepost door Lieven Coppens in Algemeen | Permalink | Tags: jelle jolles, opvoeders, opvoeding, opvoedingsondersteuning, puberende brein, pubers | |

2011.11.20

Klasse krijgt logopedie - Logopedie krijgt klasse

Op 7 november 2011 stuurde Klasse het volgende persbericht de wereld in:


PERSBERICHT KLASSE

Steeds meer kinderen gaan naar de logopedist
“Ouders kunnen moeilijker aanvaarden dat hun kind niet perfect is"

Ouders sturen hun kinderen steeds vaker naar de logopedist. In twaalf jaar tijd steeg het aantal terugbetalingen bij het Riziv met bijna 44 procent, goed voor meer dan 70 miljoen euro uitgaven in 2010. De cijfers staan in het jongste nummer van het onderwijsblad Klasse. Toch is logopedie heel vaak overbodig, zeggen scholen. De Vlaamse Vereniging van Logopedisten (VVL) werpt op dat scholen niet alle problemen zelf aankunnen.

Zijn er dan zoveel meer kinderen met nood aan logopedie dan vroeger? Annie Lion, directeur van de vrije basisschool in Buggenhout, denkt van niet. “Ouders kunnen gewoon moeilijker aanvaarden dat hun kind niet perfect is en stappen daarom sneller naar een logopedist.” “Sommige problemen kan een school niet zelf aanpakken”, geeft Lion toe. “Maar steeds meer logopedisten geven bijles en huiswerkbegeleiding in plaats van therapie. Ze ‘ronselen’ patiënten en maken misbruik van het vertrouwen van ouders. Sommigen werken zonder overleg met de school en leveren geen enkele meerwaarde. Voor ouders zijn die logopedisten moeilijk te onderscheiden van zij die prima werk leveren.”

Kristien Verslyppe, zorgcoördinator van de vrije basisscholen in Blankenberge en Wenduine, denkt dat vooral de ouders de eerste stap naar de logopedist zetten. “Vaak doen ze dat zonder de school te raadplegen. Vergelijk het met patiënten die meteen naar de specialist gaan in plaats van de huisarts. Terwijl logopedie altijd de laatste stap zou moeten zijn. De logopedisten begrijpen soms zelf niet waarom ouders hun kind naar hen sturen. Ze nemen dan contact op met de school voor meer informatie.” “Heel wat logopedisten geven meer bijles dan echt therapie”, weet Christine Vonckx, van de koepel van de vrije CLB’s. “Ouders zijn daar zelf mee verantwoordelijk voor. Ze raden elkaar aan om hun kind naar de logopedist te sturen als het op school niet meer mee kan.”

Pol De Meyere, voorzitter van de VVL, erkent het probleem. “Logopedie is geen alternatief voor huiswerkbegeleiding. Als een kind geen therapie nodig heeft, dan kan de logopedist de ouders en de school beter adviseren hoe ze het kind zelf kunnen helpen.” De Meyere gelooft niet dat ouders te snel naar een logopedist stappen. “Logopedie is soms gewoon nodig, punt. Scholen en CLB’s zeggen vaak dat ze het probleem zelf aankunnen, maar dat blijkt niet altijd het geval. Voor sommige problemen is een aanpak op maat nodig. Een zorgleraar kan dat meestal niet bieden, omdat hij daar geen tijd voor heeft. Bovendien valt de begeleiding in de vakanties stil. Ouders zijn soms ten einde raad en gaan dan zelf op zoek naar hulp bij een logopedist.”

Enkele opvallende cijfers:
· West- en Oost- Vlaanderen nemen de grootste hap uit het aantal terugbetalingen (18 en 16 procent), op ruime afstand gevolgd door Antwerpen (9 procent), Vlaams-Brabant (8 procent) en Limburg (7 procent).
· Het leeuwendeel van de terugbetalingen is voor behandelingen bij kinderen jonger dan 19 jaar: ruim 88 procent of 62 miljoen euro.
· De terugbetalingen voor 8-, 9- en 10-jarigen zijn met ruim 32 miljoen euro goed voor iets meer dan de helft van de uitgaven voor kinderen.

Lees het volledige artikel op http://www.klasse.be/leraren/leesklasse.php.


Ik laat de standpunten die hier weergegeven worden voor wat ze zijn. Om de voorzitter van de VVL te citeren:soms is logopedie nodig, punt. Maar inderdaad: soms is logopedie niet nodig, eveneens 'punt'. Helaas gaat men hier aan een dieperliggend probleem voorbij. Een dieperliggend probleem dat de sociale zekerheid verder uitholt en ervoor zorgt dat de 'toelatingsvoorwaarden' steeds strenger worden. Welke toelatingsvoorwaarden: deze voor het recht op terugbetaling. Heel vaak worden kinderen ingeschreven voor een ander probleem (dat wel terugbetaald wordt door het Riziv) dan hetgeen waarvoor ze aangemeld werden en geen recht geeft op terugbetaling. Met andere woorden: die stijging van 44% terugbetalingen bij het Riziv hoeft zo groot niet te zijn. Als alle logopedisten deontologisch juist zouden handelen en ouders logopedisten niet onder druk zouden zetten om terugbetaling mogelijk te maken. Want laat ons eerlijk zijn, vaak speelt er daar een wisselwerking. En voor ik gans logopedisch Vlaanderen over me heen krijg: ik weet het, er zijn heel veel logopedisten die deontologisch juist handelen. Maar net zoals in alle beroepsgroepen zijn er ook andere. Eigenlijk zou er een regel moeten komen, net zoals bij Het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap, dat wie het onderzoek doet en de diagnose stelt, geen therapie geeft. Dit zou al veel mistoestanden kunnen vermijden.

Toch even reageren op de uitlating van de voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Logopedie waar hij zegt:

Scholen en CLB’s zeggen vaak dat ze het probleem zelf aankunnen, maar dat blijkt niet altijd het geval.

Deze sneer naar de CLB's slaat nergens op: CLB's geven geen logopedische therapie en remediëren niet. Ze zullen dus ook nooit zeggen dat ze het probleem zelf aankunnen. Of komt deze opmerking vanuit een zekere frustratie omdat minder en minder CLB's nog het te frequent gespeelde spelletje van het-gratis-IQ-van-minimaal-86-voor-de-terugbetaling-van-de-logopedie niet meer of in zeer beperkte mate nog willen meespelen?

Als, zoals het er nu naar uitziet, het CLB dan toch de draaischijf van de leerlingenzorg moet worden, geef hen dan de tijd en de middelen om zich te professionaliseren en de nodige materialen aan te kopen om een onafhankelijk logopedisch onderzoek uit te voeren. Dit zou naar de toekomst toe kunnen voorkomen dat een articulatiestoornis ingeschreven wordt als een nomenclatuurbehandeling die recht geeft op terugbetaling.

En ouders, besef dat jouw kind beter af is met een voorbijgaande niet terugbetaalbare articulatiestoornis dan met een levenslange veroordeling van een wel terugbetaalbare leerstoornis zoals bijvoorbeeld dyslexie.

En ja, ik ben mij er wel zeker van bewust dat deze kritiek ook voor andere vormen van onderwijsondersteuning geldt. Of wat dacht je van een gon-begeleiding voor een kind met een coördinatieontwikkelingsstoornis die niet werkt op het ruimtelijke en/of motorische maar enkel remedieert en ondersteunt voor de schoolse vakken en het huiswerk? Of van een gon-begeleiding die onder een ander type buitengewoon onderwijs ingeschreven wordt dan eigenlijk zou moeten, omdat dat type nu eenmaal meer middelen genereert voor de gon-school? Of de zelfstandige psycholoog die een IQ-afname doet met een te oude IQ-test om toch maar een IQ van minimum 86 (en liever nog 87) uit te komen? En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Hulp die op zich goed is, komt door al deze praktijken gevaarlijk op de helling te staan. Het zal jouw kind maar zijn dat niet langer krijgt wat het nodig heeft omdat anderen misbruik maakten van het systeem.

16:59 Gepost door Lieven Coppens in Leer- en ontwikkelingsproblemen | Permalink | |