Ouders en school: eenzelfde doel

Bereslim

2012-02-05T16:48:14+01:00

Bereslim is een Nederlandse website. Ze werd ontwikkeld door de Stichting Educatie door informatie en communicatietechnologie die het gebruik van ict in het onderwijs wil stimuleren. De website heeft de volgende doelen:

Het stimuleren van de ontwikkeling van peuters en kleuters via leuke, pedagogisch doordachte computerspellen.
Het terugkoppelen aan ouder of opvoeder van informatie over de ontwikkeling van een individueel kind.
Het verzamelen van gegevens voor wetenschappelijk onderzoek naar vormgeving en effectiviteit van computertaakjes in relatie tot verschillende kenmerken van de ontwikkeling van jonge kinderen.

Om deze doelen te realiseren doet de stichting beroep op verschillende partners, waaronder wetenschappers van diverse Nederlandse universiteit (Rijksuniversiteit Groningen, Universiteit van Amsterdam, Universiteit Leiden en Universiteit Utrecht).

Momenteel bestaat Bereslim uit drie modules:

Bereslimme boeken: een website met 13 interactieve prentenboeken en met taaloefening in spelvorm die de taalontwikkeling van peuters en kleuters stimuleren en bevorderen.
Letters in beweging: In dit opzet mogen kinderen uit de 1e kleuterklas met letters uit de eigen naam of het woord "mama" spelen om zo geleidelijk aan te ontdekken dat woorden bestaan uit klanken (fonologisch bewustzijn).
Samenslim: op deze website kunnen kinderen van 3 tot 5 jaar een aantal leerzame spelletjes doen. Centraal staat telkens een probleem uit het dagelijkse leven dat ze kennen en moeten oplossen.

Voor meer informatie verwijs ik graag naar de websites zelf.

Zeg niet dat ik...

2012-01-29T11:09:30+01:00

Zeg niet dat ik bang ben van anderen,
ik doe er gewoon langer over om hen te leren kennen
omdat ik de mens zoek achter de taal...

Zeg niet dat ik geen zicht heb op de wereld,
ik neem gewoon alle details van alles en iedereen in me op
omdat ik een duidelijk weg zoek doorheen mijn leven...

Zeg niet dat ik geen gevoelens heb,
ik voel gewoon in alle intensiteit
omdat ik de veiligheid zoek in wat me overkomt...

Zeg niet dat ik autistisch ben,
ik ben nog veel anderen
waarvan je het laatste nog niet hebt gezien...

Lieven
2011-10-22

De ontwikkeling van de twaalfjarige

2012-01-22T18:53:26+01:00

Thuis leren gaat niet altijd vanzelf

2012-01-15T18:56:11+01:00

Voor sommige kinderen lukt het niet zo goed om thuis hun schooltaken te maken of hun lessen te leren. Voor hen is het belangrijk dat ze goed begeleid worden. Ouders zijn dan vaak vragende partij:

Hoe kan ik mijn kind helpen bij het uit het hoofd leren?
Hoe kan ik mijn kind helpen bij het leren van een (moeilijke) les?
Hoe kan ik mijn kind motiveren om zijn schooltaken te maken?

Dit zijn maar enkele vragen waar ouders graag een antwoord op krijgen.

Voor hen en voor hun kind is de Nederlandse website Leren is een makkie een echte schatkamer. Ze vinden er tientallen heel concrete en heel praktische tips. Deze zijn ondergebracht in 3 grote rubrieken:

Stampwerk: Hier vind je tips in verband met het uit het hoofd leren.
Maakwerk: Hier leer je hoe je huiswerk en les leren het beste aanpakt. Hier komt onder andere aan bod hoe je ervoor kunt zorgen dat je de leerstof goed begrijpt en hoe je die leerstof dan kunt verwerken.
Spiegelwerk; Hier krijg je informatie over hoe je het beste kunt studeren. Thema's zoals plannen en de werking van het geheugen zijn hier aan de orde.

Verder zitten er onder de rubriek spelende leren nog enkele leuke leerspelletjes verborgen. Wie graag de tips in verband met het plannen concreet toepast, kan de eigen planning via deze website op het Internet bewaren,. Daarvoor moet je jezelf wel eerst als gebruiker registreren.

Aangezien het niet haalbaar is deze rijke website volledig te bespreken, tot slot nog deze tip: neem de tijd om samen met jouw kind de website door te nemen. Al snel ontdek je dan wat er voor jullie interessant is.

Peter Adriaenssens op zijn betere best!

2012-01-07T17:52:39+01:00

Kinder- en jeugdpsychiater Peter Adriaenssens gaf in vijf Vlaamse steden de scherpzinnige lezing 'Tieners, hou ze vast'. Enkele fragmenten daarvan kan je zien in dit filmpje. Meer dan 4000 leraren woonden de lezing bij. In een mum van tijd was ze helemaal uitverkocht. Een must voor elke opvoeder. "We dreigen immers te veel van onze jongeren te verliezen in probleemgedrag. En dat is onze gezamenlijke verantwoordelijkheid", zegt Peter Adriaenssens. De opbrengst van deze lezingen gaat naar Youth at Risk. Die organisatie geeft jongeren tussen 15 en 21 jaar met een dossier bij de jeugdrechter een kans om hun leven weer op de sporen te krijgen.

Jelle Jolles over het verschil tussen jongens en meisjes

2011-12-18T15:22:07+01:00

Jelle Jolles over omgaan met pubers: steunen, sturen, inspireren en motiveren

2011-12-18T15:17:11+01:00

De Nederlander Jelle Jolles is professor in de onderwijskundige neuropsychologie. Hij legt zich vooral toe op de ontwikkeling van de hersenen en de impact ervan op onderwijs en opvoeding. In deze en volgende bijdragen laten we hem aan het woord.

Klasse krijgt logopedie - Logopedie krijgt klasse

2011-11-20T17:00:12+01:00

Op 7 november 2011 stuurde Klasse het volgende persbericht de wereld in:

PERSBERICHT KLASSE

Steeds meer kinderen gaan naar de logopedist
“Ouders kunnen moeilijker aanvaarden dat hun kind niet perfect is"

Ouders sturen hun kinderen steeds vaker naar de logopedist. In twaalf jaar tijd steeg het aantal terugbetalingen bij het Riziv met bijna 44 procent, goed voor meer dan 70 miljoen euro uitgaven in 2010. De cijfers staan in het jongste nummer van het onderwijsblad Klasse. Toch is logopedie heel vaak overbodig, zeggen scholen. De Vlaamse Vereniging van Logopedisten (VVL) werpt op dat scholen niet alle problemen zelf aankunnen.

Zijn er dan zoveel meer kinderen met nood aan logopedie dan vroeger? Annie Lion, directeur van de vrije basisschool in Buggenhout, denkt van niet. “Ouders kunnen gewoon moeilijker aanvaarden dat hun kind niet perfect is en stappen daarom sneller naar een logopedist.” “Sommige problemen kan een school niet zelf aanpakken”, geeft Lion toe. “Maar steeds meer logopedisten geven bijles en huiswerkbegeleiding in plaats van therapie. Ze ‘ronselen’ patiënten en maken misbruik van het vertrouwen van ouders. Sommigen werken zonder overleg met de school en leveren geen enkele meerwaarde. Voor ouders zijn die logopedisten moeilijk te onderscheiden van zij die prima werk leveren.”

Kristien Verslyppe, zorgcoördinator van de vrije basisscholen in Blankenberge en Wenduine, denkt dat vooral de ouders de eerste stap naar de logopedist zetten. “Vaak doen ze dat zonder de school te raadplegen. Vergelijk het met patiënten die meteen naar de specialist gaan in plaats van de huisarts. Terwijl logopedie altijd de laatste stap zou moeten zijn. De logopedisten begrijpen soms zelf niet waarom ouders hun kind naar hen sturen. Ze nemen dan contact op met de school voor meer informatie.” “Heel wat logopedisten geven meer bijles dan echt therapie”, weet Christine Vonckx, van de koepel van de vrije CLB’s. “Ouders zijn daar zelf mee verantwoordelijk voor. Ze raden elkaar aan om hun kind naar de logopedist te sturen als het op school niet meer mee kan.”

Pol De Meyere, voorzitter van de VVL, erkent het probleem. “Logopedie is geen alternatief voor huiswerkbegeleiding. Als een kind geen therapie nodig heeft, dan kan de logopedist de ouders en de school beter adviseren hoe ze het kind zelf kunnen helpen.” De Meyere gelooft niet dat ouders te snel naar een logopedist stappen. “Logopedie is soms gewoon nodig, punt. Scholen en CLB’s zeggen vaak dat ze het probleem zelf aankunnen, maar dat blijkt niet altijd het geval. Voor sommige problemen is een aanpak op maat nodig. Een zorgleraar kan dat meestal niet bieden, omdat hij daar geen tijd voor heeft. Bovendien valt de begeleiding in de vakanties stil. Ouders zijn soms ten einde raad en gaan dan zelf op zoek naar hulp bij een logopedist.”

Enkele opvallende cijfers:
· West- en Oost- Vlaanderen nemen de grootste hap uit het aantal terugbetalingen (18 en 16 procent), op ruime afstand gevolgd door Antwerpen (9 procent), Vlaams-Brabant (8 procent) en Limburg (7 procent).
· Het leeuwendeel van de terugbetalingen is voor behandelingen bij kinderen jonger dan 19 jaar: ruim 88 procent of 62 miljoen euro.
· De terugbetalingen voor 8-, 9- en 10-jarigen zijn met ruim 32 miljoen euro goed voor iets meer dan de helft van de uitgaven voor kinderen.

Lees het volledige artikel op http://www.klasse.be/leraren/leesklasse.php.

Ik laat de standpunten die hier weergegeven worden voor wat ze zijn. Om de voorzitter van de VVL te citeren:soms is logopedie nodig, punt. Maar inderdaad: soms is logopedie niet nodig, eveneens 'punt'. Helaas gaat men hier aan een dieperliggend probleem voorbij. Een dieperliggend probleem dat de sociale zekerheid verder uitholt en ervoor zorgt dat de 'toelatingsvoorwaarden' steeds strenger worden. Welke toelatingsvoorwaarden: deze voor het recht op terugbetaling. Heel vaak worden kinderen ingeschreven voor een ander probleem (dat wel terugbetaald wordt door het Riziv) dan hetgeen waarvoor ze aangemeld werden en geen recht geeft op terugbetaling. Met andere woorden: die stijging van 44% terugbetalingen bij het Riziv hoeft zo groot niet te zijn. Als alle logopedisten deontologisch juist zouden handelen en ouders logopedisten niet onder druk zouden zetten om terugbetaling mogelijk te maken. Want laat ons eerlijk zijn, vaak speelt er daar een wisselwerking. En voor ik gans logopedisch Vlaanderen over me heen krijg: ik weet het, er zijn heel veel logopedisten die deontologisch juist handelen. Maar net zoals in alle beroepsgroepen zijn er ook andere. Eigenlijk zou er een regel moeten komen, net zoals bij Het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap, dat wie het onderzoek doet en de diagnose stelt, geen therapie geeft. Dit zou al veel mistoestanden kunnen vermijden.

Toch even reageren op de uitlating van de voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Logopedie waar hij zegt:

Scholen en CLB’s zeggen vaak dat ze het probleem zelf aankunnen, maar dat blijkt niet altijd het geval.

Deze sneer naar de CLB's slaat nergens op: CLB's geven geen logopedische therapie en remediëren niet. Ze zullen dus ook nooit zeggen dat ze het probleem zelf aankunnen. Of komt deze opmerking vanuit een zekere frustratie omdat minder en minder CLB's nog het te frequent gespeelde spelletje van het-gratis-IQ-van-minimaal-86-voor-de-terugbetaling-van-de-logopedie niet meer of in zeer beperkte mate nog willen meespelen?

Als, zoals het er nu naar uitziet, het CLB dan toch de draaischijf van de leerlingenzorg moet worden, geef hen dan de tijd en de middelen om zich te professionaliseren en de nodige materialen aan te kopen om een onafhankelijk logopedisch onderzoek uit te voeren. Dit zou naar de toekomst toe kunnen voorkomen dat een articulatiestoornis ingeschreven wordt als een nomenclatuurbehandeling die recht geeft op terugbetaling.

En ouders, besef dat jouw kind beter af is met een voorbijgaande niet terugbetaalbare articulatiestoornis dan met een levenslange veroordeling van een wel terugbetaalbare leerstoornis zoals bijvoorbeeld dyslexie.

En ja, ik ben mij er wel zeker van bewust dat deze kritiek ook voor andere vormen van onderwijsondersteuning geldt. Of wat dacht je van een gon-begeleiding voor een kind met een coördinatieontwikkelingsstoornis die niet werkt op het ruimtelijke en/of motorische maar enkel remedieert en ondersteunt voor de schoolse vakken en het huiswerk? Of van een gon-begeleiding die onder een ander type buitengewoon onderwijs ingeschreven wordt dan eigenlijk zou moeten, omdat dat type nu eenmaal meer middelen genereert voor de gon-school? Of de zelfstandige psycholoog die een IQ-afname doet met een te oude IQ-test om toch maar een IQ van minimum 86 (en liever nog 87) uit te komen? En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Hulp die op zich goed is, komt door al deze praktijken gevaarlijk op de helling te staan. Het zal jouw kind maar zijn dat niet langer krijgt wat het nodig heeft omdat anderen misbruik maakten van het systeem.

Wat na het buitengewoon onderwijs

2011-10-23T19:03:55+02:00

Voor schoolverlaters uit het buitengewoon onderwijs type 1 of type 8 is de overstap naar het secundair onderwijs vaak nog groter en moeilijker dan voor schoolverlaters uit het reguliere basisonderwijs. Tvklasse maakte hierover een verhelderende reportage.

Als beloning krijg je geen straf

2011-10-17T00:01:52+02:00

Enkele jaren terug gaf ik een voordracht over belonen en straffen op school. Vandaag kreeg ik de tekst nog eens onder ogen. Ik vond hem interessant genoeg om op deze ouderblog te plaatsen. Je kunt hem gratis van het Internet halen door op de afbeelding hiernaast te klikken.

Om je nieuwsgierig te maken, hieronder een greep uit de inhoud:

In een krachtige leeromgeving bestaat er een grijze zone die de overgang vormt tussen wat mag en niet mag. Er zijn wel expliciete regels die bepalen wat een kind mag en niet mag, maar daartussen kan een kind experimenteren. Het is in deze zone dat een kind kan leren uit de eigen fouten. Het is vanzelfsprekend dat een kind niet bestraft wordt wanneer het iets in de grijze zone doet dat verkeerd afloopt.
We mogen geen voorstander zijn van een slappe opvoeding waar er niets van kinderen verwacht wordt. We moeten pleiten voor een opvoeding die eisen durft stellen aan kinderen. Het is trouwens een feit dat kinderen die een opvoeding krijgen waarbij ze zich aan eisen moeten houden en die hen een doel voor ogen houdt, opgroeien tot kinderen met zelfvertrouwen en een gezond zelfwaardegevoel.
Een goede straf is een straf die er voor zorgt dat het ongewenste gedrag een ernstige kans heeft om minder of niet meer voor te komen.
Een straf moet mild zijn. Dat betekent niet dat men moet overgaan tot een slappe aanpak, wel dat de straf onaangenaam genoeg moet zijn - maar niet meer dan nodig - om het voordeel van het ongewenste gedrag weg te nemen.