2012.02.11

Tussen hoop- en planlast

Je hoort het in de leraarskamer in gesprekken tussen leerkrachten...
Je hoort het aan de schoolpoort in een gesprek tussen ouders...
Een leerkracht verzucht het op het zorgoverleg...

  • ik heb twee dyslectiekers in de klas...
  • mijn dochter is een adhd'-er...
  • ik heb twee autisten in de klas...
  • Jan is een dcd'er...

Als we spreken over kinderen met een leer- of ontwikkelingsprobleem hebben we vaak de neiging over deze kinderen te spreken alsof ze niets anders zijn dan hun probleem. Ik weet het wel, we bedoelen het niet zo. Toch onderschatten we op dat moment het drukkende gewicht van deze termen op onszelf, ons gezin en het kind. Terwijl we eigenlijk spreken over een kind met een probleem en nog veel andere kwaliteiten. Zeg eens stil voor je uit:

  • ik heb twee kinderen met dyslexie in de klas...
  • mijn dochter heeft adhd...
  • ik heb twee kinderen met een autismespectrumstoornis in de klas...
  • Jan heeft dcd...

Het probleem wordt er niet anders door, de perceptie ervan wel.

21:48 Gepost door Lieven Coppens in Algemeen | Permalink | Tags: perceptie | |