2010.01.31

Over de beste oplossing voor mijn kind...

Ouders van derde kleuters (en zij niet alleen, geloof me) raken erg gefrustreerd als de school een (ontwikkelings)probleem bij hun kleuter signaleert en ze daarna horen dat ze met hun kindj pas negen maanden later terecht kunnen in een revalidatiecentrum. Ze hebben dan het gevoel dat ze hun kleuter los moeten laten op het eerste leerjaar zonder dat hij de noodzakelijke hulp heeft gehad. De verleiding is dan zeer groot om een combinatie van privé-logopedie, privé-kinesitherapie en privé... op te starten. In de meeste gevallen is dat niet de beste oplossing:

  • Kinderen die naar een revalidatiecentrum worden doorverwezen, hebben een behandeling van verschillende soorten therapie tegelijkertijd nodig. Deze verschillende therapieën moeten goed met elkaar samenwerken. Ze moeten dan ook voorafgegaan worden door een multidisciplinair onderzoek dat leidt tot een geïntegreerd handelingsplan. Dit wordt zelden gerealiseerd door verschillende privétherapeuten die los van elkaar werken.
  • Kinderen die doorverwezen worden naar een revalidatiecentrum hebben een meervoudige problematiek. Ze halen daarenboven in veel gevallen het vereiste IQ van 86 of meer niet om terugbetaling van privélogopedie door de ziekteverzekering te krijgen. Zij hebben dan ook een ander soort hulp nodig dan deze die ze kunnen krijgen binnen de privélogopedie. Door de IQ-gegevens te manipuleren of door het IQ opnieuw te laten bepalen aan de hand van een tweede(rangs) intelligentietest waarvan geweten is dat hij milder scoort, geeft men zijn kind op langere termijn niet de kansen die het verdient. Niet in het minst omdat men op basis van onjuiste intelligentiegegevens verkeerde verwachtingen koestert.
  • Door verschillende privétherapieën in te schakelen in de periode waarin het kind op de wachtlijst van een revalidatiecentrum staat, vergroot men de kans dat het bij het onderzoek door dat centrum niet de vereiste minimumnorm meer heeft om terugbetaling van de therapie door het rervalidatiecentrum mogelijk te maken. Wat in eerste instantie op een oplossing leek, heeft het probleem alleen maar erger gemaakt. Je moet tegenwoordig als ouder al kapitaalkrachtig genoeg zijn om de vereiste therapieën privé en op eigen kosten verder te zetten. Wie is er dan beter van geworden? Eigenlijk alleen de privétherapeut.
  • Goed om weten: door er voor te zorgen dat monodisciplinaire therapieën onterecht worden terugbetaald, zorgt men er voor dat de voorwaarden voor terugbetaling door de ziekteverzekering steeds strenger worden. Waardoor er op termijn nog meer kinderen van de voor hen noodzakelijke hulp verstoken blijven. In de huidige crisistijd is solidariteit meer dan nodig.

De oplossing voor dit alles ligt in een vroegtijdige signalering van problemen in de kleuterschool. Hoe vroeger men signaleert, hoe minder de duur van een eventuele wachtlijst speelt: er is immers nog tijd genoeg om een effectieve behandeling op te zetten. Met vroegtijdige opsporing bedoel ik, waar mogelijk, opsporing van in de peuterklas. Iedere leerkracht in het kleuteronderwijs beschikt immers in de klas zelf over een referentiegroep om de ontwikkeling van een individueel kind te kunnen inschatten: de andere kinderen. Tegelijk is dit een pleidooi voor een alles omvattend kleutervolgsysteem, dat de volledige kleuterschoolperiode omvat.

Ik neem me alvast voor om de ouders van probleemkinderen via deze blog juist te informeren in verband met de terugbetaling van de hulp die hun kind nodig heeft.

Omwille van het belang van deze materie plaats ik dezelfde boodschap op mijn peuter- en kleuterblog http://pleuteren.skynetblogs.be.

16:14 Gepost door Lieven Coppens in Leer- en ontwikkelingsproblemen | Permalink | Tags: wachtlijst, kleuters, goed onderwijs, peuters, kleuteronderwijs, ouders, ontwikkeling, ziekteverzekering, terugbetaling | |